دفتر مشق رفاقت

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری



نه ، نه باور نمی کنم

رفتن ، نشانه پایان حرف نیست

می خواستم بگویمت آیا

شنیده ای

حرفی که از نگاه عاشق من

                  در تو جاری است؟

آیا شنیده ای که

هزاران نوشته ام

از ناشنیده های تو و

      دردهای خود ؟

پاسخ به نامه های من آیا نمی دهی؟

نه ، نه

باور نمی کنم

که تو هم مثل دیگران

سبزی سبزه های دلم را لگد کنی

نه ، نه

باور نمی کنم .....

در تو تمام خوبی باران حضور داشت

من با نگاه تو عاشق شدم رفیق

             با ور نمی کنی؟

آیا مگر که این همه

شعر و کلام و حرف

یکبار هم به گوش تو

             آیا نمی رسد؟

نه ، نه

باور نمی کنم

که تو از من بریده ای

  آن حرفهای قشنگ و نگاه را

بالای دفتر مشق رفاقتم

تا بود ، نام تو بود و

نبوده است جز تو

برای معنی عاشق شدن کسی ....

رفتی ولی

به نشان تو مانده است

در ذهن خاطره ام نقش زنده ای ؛

این جمله که باید دوباره گفت :

رفتن ، نشانه پایان عشق نیست

بعد از تو دردهای دلم تازه تر شدند

من سالهاست

       که بعد از تو عاشقم !

  
; ساعت ٩:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٠ تیر ۱۳۸٦